اشعار نویسندگان ایران و جهان
دوست داشتنت بهانه بود..
من تو را،
برای نفس کشیدن می خواستم!
برای زنده ماندن!
(سید علی صالحی)
«تنهایی‌ات را بردار و بیا
نترس! حوصله‌مان سر نمی‌رود.
تنهایی تو
با تنهایی من حرف میزند،
ما هم سکوت می‌کنیم.»
(عزیز نسین)
در من ترانه‌ای نبود ،
تو خواندی
در من آینه‌ای نبود ،
تو دیدی
ریشه‌ای بودم
در خوابِ خاک‌های مُتُبَرک
بی‌باران ، در نگاه تو سبز شدم
محمدابراهیم_جعفری
روز عشق
و اگر من زنده نماندم
و به خانه‌ی پشت ابرها رفتم
تو به جای من زندگی کن
و به جای من بنویس که روزهای خوبی را دیدی
که روزهای بی درد را زیستی...
برای من گریه نکن،
که من برای خود فراوان گریسته‌ام...
چای‌ات را بنوش
و به یاد من کیک نارنج بپز
و بدان که مرگ مرا از رنجی بزرگ رهاند...(ولتناین)
باید بدانیم که عشق شرافتمندانه به خویشتن با خودخواهی فرق دارد:
عشق به خویشتن یعنی احساس صحیح احترام به خودمان. (خودشناسی - آلن دو باتن)
******
آدم درختهایی را می‌بیند که کم رشدند، گره‌دار و کج و کوله‌اند،
ظاهرشان توی ذوق میزند!
مگر جنگل برای خاطر این جور درخت‌ها زندگی را به خودش حرام میکند. (پابرهنه‌ها - زاهاریا استانکو)
******
«ای دوست، جهان عشق طرفه جهانی‌ست! تا نیابی،
نبینی! چه دانی که خدَ و خال و زلف و ابرو و چشم معشوق با عاشقان چه میکند؟»
(از مکتوبات عین القضات همدانی)
******
می‌دانستم مدارک می‌توانند دروغ بگویند، صدا می‌تواند دروغ بگوید، حتی‌الحان صداها می‌توانند دروغ بگویند، ولی چشم‌ها عریانی‌ای دارند، تنها عضو بدن انسان‌اند که هرگز فریب‌کاری نیاموخته‌اند.» (مجوس، جان فاولز)
******
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی‌رهاند.
و فکر می‌کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد. (سهراب سپهری)
******
احیای زنانگی
جنگیدن با دشمن بیرونی آسان‌تر از
»دشمن درونی» است.
برای زنان مهم است که بدانند یک منتقد
مردسالار در درون آنها زندگی میکند و
این منتقد مردسالار درون زن دشمنی درونی است که باید با آن مبارزه کند.(هال استون)
******
وقتی دیگران را به دلیل اشتباهاتشان قضاوت می کنی، خودت را از داشتن یک دوست خوب محروم می کنی. هیچ کس کامل نیست. بخشیدن، راهی برای نزدیکی است. (پائولو کوئلیو)
گاهی فقط کافی‌ست «دست‌هامان» به هم برسد... نه برای قدرت، نه برای سود - برای عشق، برای انسانیت. (فریدون مشیری - دست‌هامان)
ناصر مسعودی خواننده معروف گیلانی در کنار هوشنگ ابتهاج شاعر گیلانی. روحشان شاد
مامان همیشه میگفت بالاخره آدم یک چیزی پیدا میکند که دلش را خوش کند. در زندان من، وقتی آسمان قرمز میشد و روز تازه‌ای یواش یواش می‌آمد توی سلولم، متوجه میشدم که حق با او بود. (آلبر کامو)